ଗଛ କାହାଣୀ — Key Points
‘ଗଛ କାହାଣୀ’ କବିତାଟି ବିଶିଷ୍ଟ ଲେଖକ ଡକ୍ଟର ରାମଚନ୍ଦ୍ର ନାୟକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ହୋଇଛି ।
ମଣିଷ ଫଳ ଖାଇବାକୁ ମନ ବଳାଇଲେ ଗଛଟି ନରମ ଗଳାରେ କହିଛି ଯେ ସେଥିରେ ତା’ର କିଛି ଆପତ୍ତି ନାହିଁ ।
ମଣିଷ ବିନା ବିଚାରରେ ଡାଳ ଭାଙ୍ଗି ଟାଣି ନେଉଥିବାରୁ ଗଛର ପ୍ରାଣ ଦୁଃଖରେ ଜଳିଉଠୁଛି ।
ଗଛର କ୍ଷୀର ବଦଳରେ ଆଖିରୁ ଦୁଃଖ ଓ ବେଦନାର ଲୋତକ ଧାରା ଝରିପଡ଼ୁଛି ।
ଗଛ ଜନ୍ମକାଳରୁ ବର୍ଷା, ଝଡ଼ ଓ ଖରାକାକର ସହି ନିଜ ଡାଳପତ୍ରକୁ ଯତ୍ନରେ ଭିଡ଼ି ରଖିଛି ।
ଗଛର ଫଳଭରା ସୁନ୍ଦର ରୂପ ତାହାର ଦୀର୍ଘ ଦିନର କଠିନ ସାଧନାର ଫଳ ଅଟେ ।
ଗଛ କର୍ମକୁ ନିଜର ମୂଳମନ୍ତ୍ର କରି ନିସ୍ୱାର୍ଥପର ଭାବେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଉପକାର କରିଥାଏ ।
ଗଛ ନିଜର ବକଳ ହୃଦୟ ଚିରି ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କୁ ଶୀତଳ ଛାଇରେ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଛି ।
ଜୀବନସାରା କର୍ମପଥରେ ଅବହେଳା ନ କରିବା ପାଇଁ ଗଛ ମଣିଷକୁ ଶପଥ କରାଇଛି ।
ଜଗତର ହିତ ପାଇଁ ଗଛ ଲଗାଇ ଧରଣୀକୁ ସବୁଜିମାରେ ଭରିଦେଲେ ପରିବେଶ ହତଶ୍ରୀ ହେବ ନାହିଁ ।
‘ହତଶିରୀ’ ଓ ‘କରମ’ ଭଳି ପଦ୍ୟରୂପ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକର ଗଦ୍ୟରୂପ ଯଥାକ୍ରମେ ‘ହତଶ୍ରୀ’ ଓ ‘କର୍ମ’ ଅଟେ ।
‘କୋଟିକରେ ଗୋଟିଏ’ ଗଳ୍ପରେ ମମିତା ତା’ ସହପାଠିନୀ ନମିତା ସହ ଅନାଥାଶ୍ରମରେ ଜନ୍ମଦିନ ପାଳନ କରିଥିଲା ।
କେକ୍ କାଟିବା ଓ ମହମବତୀ ଫୁଙ୍କିବା ଆମ ସଂସ୍କୃତି ନୁହେଁ ବୋଲି ମମିତା ପିଠାପଣା ବାଣ୍ଟିଥିଲା ।
ମମିତା ବୃଦ୍ଧାଶ୍ରମରେ ବୃଦ୍ଧବୃଦ୍ଧାଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ସହ ମନ୍ଦିର ନିକଟରେ ଥିବା ବୃଷଭକୁ ‘ଜୀବନ୍ତ ଠାକୁର’ ଭାବି ଫଳ ଖୁଆଇଥିଲା ।
ମମିତା ପ୍ରତିଦିନ ପଶୁପକ୍ଷୀଙ୍କୁ ଆହାର ଦେଇ ଜୀବେଦୟା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଥିବାରୁ ଗୁରୁଜୀ ତାକୁ ‘କୋଟିକରେ ଗୋଟିଏ’ ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କଲେ ।