ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଉଜ୍ଜୟିନୀ ନଗରୀରେ ରାଜା ଭୋଜରାଜ ରାଜତ୍ୱ କରୁଥିଲେ । ସେହି ନଗରୀ ନିକଟସ୍ଥ ଧାରାପୁରୀ ଗ୍ରାମର ଏକ ପଡ଼ିଆରେ ପିଲାମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ଖେଳୁଥିଲେ । ସେଠାରେ ଥିବା ଏକ ଉଚ୍ଚ ପଥର ଉପରେ ପିଲାମାନେ ଏକ ମଞ୍ଚା ତିଆରି କରି ରାଜା ଓ ପ୍ରଜାଙ୍କ ବିଚାର ଖେଳ ଖେଳୁଥିଲେ । ମଞ୍ଚା ଉପରେ ବସୁଥିବା ପିଲାଟି ଅତି ଗମ୍ଭୀରତାର ସହ ସମସ୍ତଙ୍କ ଅଭିଯୋଗ ଶୁଣି ଏପରି ନିରପେକ୍ଷ ଫଇସଲା କରୁଥିଲା ଯେ ଗାଁର ଲୋକେ ଏବଂ କୃଷକମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ବିବାଦର ସମାଧାନ ପାଇଁ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ନ ଯାଇ ତାହା ନିକଟକୁ ଆସିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।
ଏହି ଖବର ପାଇ ରାଜା ଭୋଜରାଜ ନିଜେ ଆସି ସେହି ଖେଳକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କଲେ । ପ୍ରତିଦିନ ବସୁଥିବା ପିଲା ବଦଳରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ପିଲା ବସି ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ଅଦ୍ଭୁତ ନ୍ୟାୟ ପ୍ରଦାନ କରିବା ଦେଖି ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ । ସେହି ସ୍ଥାନର ଚମତ୍କାରିତା ଜାଣିବା ପାଇଁ ରାଜା ମଞ୍ଚା ତଳକୁ ଖୋଳାଇବାରୁ ଏକ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତ ପଥର ନିର୍ମିତ, ବତିଶଟି ପୁତ୍ତଳିକା ଓ ଚାରି ଦେବଦୂତଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ଖୋଦିତ ରତ୍ନଖଚିତ ସିଂହାସନ ମିଳିଲା । ପଣ୍ଡିତମାନେ ପ୍ରକାଶ କଲେ ଯେ ଏହା ପ୍ରାଚୀନ ନ୍ୟାୟବନ୍ତ ରାଜା ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟଙ୍କ ସିଂହାସନ ଅଟେ ।
ରାଜା ଭୋଜରାଜ ଉକ୍ତ ସିଂହାସନରେ ବସିବାକୁ ଉଦ୍ୟମ କରିବା ମାତ୍ରେ ପୁତ୍ତଳିକାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଜୀବନରେ କେବେ ଚୋରି କରିଛନ୍ତି କି, ମିଛ କହିଛନ୍ତି କି କିମ୍ବା କାହାକୁ ଆଘାତ ଦେଇଛନ୍ତି କି ବୋଲି ପ୍ରଶ୍ନ କରି ଅଟକାଇଲେ । ରାଜା ନିଜର ଭୁଲ୍ ମାନି ଉପବାସ ଓ ପୂଜାର୍ଚ୍ଚନା କରି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କଲେ ମଧ୍ୟ ଶେଷରେ ତାଙ୍କ ମନରେ ନିଜ ଧନ, ବଳ ଓ ପଦବୀର ଅହଙ୍କାର ପ୍ରକାଶ ପାଇଲା । ପୁତ୍ତଳିକା କହିଲା ଯେ ଏଥିରେ ବସୁଥିବା ପିଲାଟି ସରଳ ଓ ନିଷ୍ପାପ ଥିଲା । ରାଜାଙ୍କ ଅହଙ୍କାର ଦେଖି ଚତୁର୍ଥ ପୁତ୍ତଳିକା ସିଂହାସନକୁ ଧରି ଆକାଶମାର୍ଗକୁ ଉଡ଼ିଗଲା ଏବଂ ରାଜାଙ୍କ ବସିବା ସମ୍ଭବ ହେଲା ନାହିଁ । ଏହି ଗଳ୍ପରୁ ଶିକ୍ଷା ମିଳେ ଯେ ନ୍ୟାୟ ପ୍ରଦାନ ପାଇଁ ଧନ ବା କ୍ଷମତା ନୁହେଁ, ବରଂ ନିର୍ମଳ ଓ ନିଷ୍ପାପ ହୃଦୟର ଆବଶ୍ୟକତା ଥାଏ ।
ଏହା ସହିତ ଏହି ପାଠରେ ସଂଲଗ୍ନ 'ମୂଲିଆ ପୁଅ ରାଜା ହେଲା' କାହାଣୀରେ ଜଣେ ସାଧାରଣ ମୂଲିଆର ପୁଅ କପିଳା କିପରି ନିଜ ସାହସ ଓ ବୀରତ୍ୱ ବଳରେ ଉତ୍କଳର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା କପିଳେନ୍ଦ୍ର ଦେବ ହୋଇପାରିଲେ ଏବଂ ପିଲାଦିନର ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଅନୁସାରେ ନିଜ ସଙ୍ଗାତ କାଶିଆକୁ ରାଜ୍ୟର ମନ୍ତ୍ରୀ ପଦରେ ଅବସ୍ଥାପିତ କରି ବନ୍ଧୁତା ରକ୍ଷା କଲେ, ତାହା ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି ।