ଯେ ଥାଏ ପର ଉପକାରେ — Key Points
‘ଯେ ଥାଏ ପର ଉପକାରେ’ ପାଠଟି ଡକ୍ଟର ରମେଶ ଚନ୍ଦ୍ର ପତ୍ରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ଗୁଜୁରାଟର କଚ୍ଛ ଅଞ୍ଚଳର ଏକ ଲୋକକଥା ଅଟେ ।
ସାଧୁ ମେକରଣ ଗୁଜୁରାଟ ରାଜ୍ୟର କଚ୍ଛ ଅଞ୍ଚଳରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ଏବଂ ସେ ଗୁରୁ ଦତ୍ତାତ୍ରେୟଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ ।
ମେକରଣ ଗିରିନାର ପର୍ବତର ପାଦଦେଶରେ ଥିବା ଅରଣ୍ୟରେ କନ୍ଦମୂଳ ଖାଇ ଓ ଝରଣା ପାଣି ପିଇ ବାରବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ ।
ଗୁରୁ ଦତ୍ତାତ୍ରେୟ ଶିଷ୍ୟ ମେକରଣଙ୍କୁ ଦୁଇଟି ତୁମ୍ବୀ ଦେଇ ମରୁଭୂମିର ତୃଷାର୍ତ୍ତ ପଥକମାନଙ୍କୁ ପାଣି ପିଆଇବା ପାଇଁ ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ ।
ଗିରିନାର ପର୍ବତରୁ ଫେରି ମେକରଣ କଚ୍ଛର ବାଲିମାଟିରେ ଏକ କୁଡ଼ିଆ ତିଆରି କରି ପ୍ରତିଦିନ ପଥକମାନଙ୍କୁ ପାଣି ଯୋଗାଉଥିଲେ ।
ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟ ଅବସ୍ଥାରେ ସାଧୁ ମେକରଣ ଜଳଦାନ ସେବା ଜାରି ରଖିବା ପାଇଁ ଗୋଟିଏ କୁକୁର ଓ ଗୋଟିଏ ଗଧ ପାଳିଥିଲେ ।
ସାଧୁ ପାଳନ କରିଥିବା କୁକୁରଟିର ନାମ ‘ମୋତି’ ଏବଂ ଗଧଟିର ନାମ ‘ଲାଲା’ ଥିଲା ।
ମରୁଭୂମିରେ କୁକୁର ମୋତି ଆଗେ ଆଗେ ବାଟ ଦେଖାଇ ଯାଉଥିଲା ଏବଂ ଗଧ ଲାଲା ପିଠିରେ ପାଣିତୁମ୍ବୀ ବୋହି ନେଉଥିଲା ।
ମେକରଣ ଭିକ୍ଷାରୁ ମିଳୁଥିବା ଖାଦ୍ୟରୁ ଦୁଇଭାଗ ମୋତି ଓ ଲାଲାକୁ ଦେଇ ଗୋଟିଏ ଭାଗ ନିଜେ ଖାଉଥିଲେ ।
କୁକୁର ମୁହଁରେ ଚିଠି ଏବଂ ଗଧ ବେକରେ ମୁଣା ଝୁଲାଇ ମେକରଣ ଗାଁ ଦୋକାନରୁ ଦରକାରୀ ଜିନିଷପତ୍ର ମଗାଉଥିଲେ ।
କଚ୍ଛ ରାଜ୍ୟର ରାଜା ମରୁଭୂମିକୁ ଶିକାର କରିବାକୁ ଆସି ହିଂସ୍ରଜନ୍ତୁ ଗହଣରେ ନିର୍ଭୟରେ ବୁଲୁଥିବା ମୋତି ଓ ଲାଲାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଥିଲେ ।
ପରୋପକାର କରୁଥିବା ଯୋଗୁଁ କୌଣସି ହିଂସ୍ରଜନ୍ତୁ ମଧ୍ୟ ମେକରଣଙ୍କ ପୋଷା ଜନ୍ତୁ ମୋତି ଓ ଲାଲାର କୌଣସି ଅନିଷ୍ଟ କରୁନଥିଲେ ।
ରାଜା ସାଧୁଙ୍କୁ ମଣିମୁକ୍ତା ଖଚିତ ଚଦର ଉପହାର ଦେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସାଧୁ ତାହାକୁ ଗରିବ ଲୋକଙ୍କୁ ଦାନ କରିବାକୁ କହି ଫେରାଇଦେଲେ ।
ସାଧୁ ମେକରଣ କଚ୍ଛଭୂମିରେ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ଶିକାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବନ୍ଦ କରିବା ପାଇଁ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟରୁ କଥା ମାଗିଥିଲେ ।
ରାଜା ଶିକାର ବାରଣ କରିବା ପରେ କଚ୍ଛ ଅଞ୍ଚଳରେ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀମାନେ ନିର୍ଭୟରେ ଓ ସ୍ୱଚ୍ଛନ୍ଦରେ ବିଚରଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।