ତିନି ମାଛର କାହାଣୀ — Key Points
‘ତିନି ମାଛର କାହାଣୀ’ ଗଳ୍ପର ଲେଖକ ହେଉଛନ୍ତି ଉଦୟନାଥ ଷଡ଼ଙ୍ଗୀ ଏବଂ ଏହା ପ୍ରସିଦ୍ଧ ‘ପଞ୍ଚତନ୍ତ୍ର’ ଗ୍ରନ୍ଥ ଉପରେ ଆଧାରିତ।
ବଣ ପୋଖରୀର ପାଣିତଳେ ଅନାଗତ ବିଧାତା, ସୁଚତୁର ଓ ଦୀର୍ଘସୂତ୍ରୀ ନାମକ ତିନୋଟି ବଡ଼ ମାଛ ବନ୍ଧୁ ଭାବରେ ରହୁଥିଲେ।
କେରାଣ୍ଡି ଓ ଦଣ୍ଡିକିରୀ ଭଳି ସାନ ମାଛମାନେ କିଛି ବଡ଼ିମା ନ ଥାଇ ମଧ୍ୟ ପାଣି କୂଳରେ ଫରଫର ହେଉଥିଲେ।
କେଉଟମାନେ ପରଦିନ ସକାଳେ ପୋଖରୀରେ ଜାଲ ପକାଇ ସବୁ ମାଛ ଧରିନେବାକୁ ଆଲୋଚନା କରିଥିଲେ।
କେଉଟମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ବିପଦ ଆଶଙ୍କାରେ ଅନାଗତ ବିଧାତା ରାତିକାରାତି ଅନ୍ୟ ଏକ ପୋଖରୀକୁ ଚାଲିଯାଇଥିଲା।
ସୁଚତୁର ବିପଦ ଆସିଲେ ଦେଖିବା ବୋଲି କହିଲା ଏବଂ ଅଳସୁଆ ଦୀର୍ଘସୂତ୍ରୀ ମଧ୍ୟ ତରତର ନ ହୋଇ ପୋଖରୀରେ ରହିଗଲା।
ପରଦିନ କେଉଟମାନେ ଜାଲ ପକାଇବାରୁ ସୁଚତୁର କୌଶଳ କରି ଜାଲର ସୂତା କାମୁଡ଼ି ମଲା ପରି ପଡ଼ି ରହିଲା।
ଅଳସୁଆ ଦୀର୍ଘସୂତ୍ରୀ ପଙ୍କ ଉପରେ ଶୋଇ ରହିଥିବାରୁ ଜାଲ ଭିତରେ ବାନ୍ଧି ହୋଇ କେଉଟଙ୍କ ହାତରେ ଧରାପଡ଼ିଲା।
କେଉଟମାନେ ଆର ପୋଖରୀରେ ଜାଲ ବୁଡ଼ାଇ ସଫା କରିବା ମାତ୍ରେ ସୁଚତୁର ପାଣି ଭିତରକୁ ଯାଇ ଲୁଚିଗଲା।
ଯେତେବେଳେ ଯାହା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ତାହା ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ କରିବା ଉଚିତ ବୋଲି ଏହି କାହାଣୀରୁ ଶିକ୍ଷା ମିଳେ।
ପଣ୍ଡିତ ବିଷ୍ଣୁଶର୍ମା ପ୍ରାୟ ୨୫୦୦ ରୁ ୩୦୦୦ ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ପିଲାଙ୍କୁ ନୈତିକ ଶିକ୍ଷା ଦେବା ପାଇଁ ‘ପଞ୍ଚତନ୍ତ୍ର’ ରଚନା କରିଥିଲେ।
ଜଙ୍ଗଲ କଟାଯିବା ଓ ପୋଡ଼ୁଚାଷ ହେବା ଫଳରେ ଖାଦ୍ୟ ଅଭାବରୁ ବନ୍ୟଜନ୍ତୁମାନେ ଗାଁ ଓ ସହରମୁହାଁ ହେଉଛନ୍ତି।
ହାତୀମାନେ ଚାଷଜମିରେ ପଶି କଦଳୀ, ଧାନ, ଆଖୁ ଓ ମାଣ୍ଡିଆ ଭଳି ଫସଲ ନଷ୍ଟ କରୁଛନ୍ତି।
ପରିବେଶ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ “ଜମି ନ ରଖ ପଡ଼ିଆ, ଲଗା ପଣସ ନଡ଼ିଆ” ଲୋକବାଣୀ ଅନୁସାରେ ବୃକ୍ଷରୋପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ମିଲନ୍ର ଗଛ ଲଗାଇବା ଯୋଜନା ଓ ଉତ୍ସାହ ଦେଖି ଫରେଷ୍ଟରବାବୁ ତାକୁ ପାଞ୍ଚଶହ ଟଙ୍କା ପୁରସ୍କାର ଦେଇଥିଲେ।