ତିନି ମାଛର କାହାଣୀ — True / False Practice
‘ଯେତେବେଳେ ଯାହା କରିବାକୁ ଆବଶ୍ୟକ ତାହା ସଙ୍ଗେସଙ୍ଗେ କରିବ’— ଏହା ଏହି କାହାଣୀର ମୂଳ ଶିକ୍ଷା।
ପରଦିନ ସକାଳେ କେଉଟମାନଙ୍କ ଜାଲରେ ପଡ଼ି ଅନାଗତ ବିଧାତା ନିଜ ପ୍ରାଣ ହରାଇଲା।
ଫରେଷ୍ଟରବାବୁ ମିଲନ୍ର ବୃକ୍ଷରୋପଣ ପ୍ରସ୍ତାବରେ ଖୁସି ହୋଇ ତାକୁ ପାଞ୍ଚଶହ ଟଙ୍କା ପୁରସ୍କାର ଦେଇଥିଲେ।
ବନ୍ଦା ଗାଁ ପାଖ ରାସ୍ତା କଡ଼ରେ ଗୋଟିଏ ବାଘ ଆକ୍ରମଣ କରି ଲୋକଟିକୁ ମାରିଦେଇଥିଲା।
ପାଠ୍ୟାଂଶରେ “ଜମି ନ ରଖ ପଡ଼ିଆ, ଲଗା ପଣସ ନଡ଼ିଆ” ଲୋକବାଣୀଟି ଉଲ୍ଲେଖ ରହିଛି।
ହାତୀମାନେ ଜଙ୍ଗଲରେ ପ୍ରଚୁର ଖାଦ୍ୟ ପାଉଥିବାରୁ ଖୁସିରେ ଗାଁ ଓ ସହରକୁ ବୁଲିବାକୁ ଆସୁଛନ୍ତି।
‘ହାତୀମଣିଷ ଲଢ଼େଇ’ ପାଠରେ ମିଲନ୍ ତାର ବାପାଙ୍କ ସହିତ ମୋଟର ସାଇକେଲରେ ଘରକୁ ଫେରୁଥିଲା।
କେରାଣ୍ଡି ଓ ଦଣ୍ଡିକିରୀ ଭଳି ସାନ ମାଛମାନେ ସବୁବେଳେ ପାଣିତଳେ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ବାସ କରୁଥିଲେ।
ପଞ୍ଚତନ୍ତ୍ରରେ ନୈତିକ ଶିକ୍ଷା ଦେବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ବିଭିନ୍ନ ପଶୁପକ୍ଷୀଙ୍କୁ ଚରିତ୍ର କରି ରଚନା କରାଯାଇଛି।
ଦୀର୍ଘସୂତ୍ରୀ ବହୁତ ଚାଲାକ ଥିବାରୁ କେଉଟଙ୍କ ଜାଲ ଭିତରୁ ସହଜରେ ଖସି ପଳାଇଲା।
ଜାଲରେ ପଙ୍କ ଓ ଦଳ ପଶିଯାଇଥିବାରୁ କେଉଟମାନେ ତାହା ସଫା କରିବାକୁ ଆର ପୋଖରୀକୁ ଯାଇଥିଲେ।
‘ପଞ୍ଚତନ୍ତ୍ର’ ପୁସ୍ତକଟି ପଣ୍ଡିତ ଗୋପବନ୍ଧୁ ଦାସଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚନା କରାଯାଇଥିଲା।
ସୁଚତୁର କୌଶଳ କରି ଜାଲର ସୂତାକୁ କାମୁଡ଼ି ଧରି ମଲାଙ୍କ ପରି ପଡ଼ି ରହିଲା।
କେଉଟମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଦୀର୍ଘସୂତ୍ରୀ ରାତିକାରାତି ଅନ୍ୟ ପୋଖରୀକୁ ଚାଲିଗଲା।
ପୋଖରୀରେ ରହୁଥିବା ତିନୋଟି ବଡ଼ ମାଛଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଅନାଗତ ବିଧାତା, ସୁଚତୁର ଓ ଦୀର୍ଘସୂତ୍ରୀ।