'ଉଠିଲୁ ଏଡ଼େ ବେଗି କାହିଁକି ରେ' କବିତାଟି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଭକ୍ତକବି ତଥା ପଦାବଳୀ ରଚୟିତା ଗୋପାଳକୃଷ୍ଣ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ଏକ ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ କବିତା ଅଟେ । ଏହି କବିତାରେ ମାଆ ଯଶୋଦାଙ୍କ ଅପାର ସ୍ନେହ, ବାତ୍ସଲ୍ୟ ମମତା ଏବଂ ବାଳକୃଷ୍ଣଙ୍କ ମଧୁର ଚପଳତାର ଏକ ସୁନ୍ଦର ତଥା ଜୀବନ୍ତ ଚିତ୍ର ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି । ରାତି ନ ପାହୁଣୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଶୀଘ୍ର ବିଛଣାରୁ ଉଠିପଡ଼ିବାରୁ ମାଆ ଯଶୋଦା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇପଡ଼ିଛନ୍ତି । ପୁଅ ରାତିରେ ଭଲ ଭାବରେ ନ ଶୋଇ ଏତେ ଶୀଘ୍ର ଉଠିପଡ଼ିଥିବାରୁ ମାଆ ସ୍ନେହରେ ତାଙ୍କୁ 'ଦୁଃଖୀଧନ' ବୋଲି ସମ୍ବୋଧନ କରି ଏପରି ଅଝଟ ହେବାର କାରଣ ପଚାରିଛନ୍ତି ।
ସକାଳୁ ମାଆ ଯଶୋଦା ଘର କାମ ଭାବରେ ଦହି ମନ୍ଥନ କରୁଥିବା ସମୟରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଆସି ଦହିମୁହାଁ ବାଡ଼ି ବା ଖୁଆଦଣ୍ଡକୁ ଜାବୁଡ଼ି ଧରୁଛନ୍ତି ଏବଂ ମାଆଙ୍କ ଗୋଡ଼ରେ ନିଜ ପାଦ ଛନ୍ଦି ଦେଉଛନ୍ତି । ଏହା ସହିତ ସେ ଦହିହାଣ୍ଡି ବା ମଥନଘଟ ଭିତରେ ହାତ ପୂରାଇ ଲହୁଣୀ କାଢ଼ି ଖାଉଛନ୍ତି ଏବଂ ଖାଲି ହାତକୁ ପାଟିରେ ପୂରାଇ ନାଚୁଛନ୍ତି । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଏହି ଦୁଷ୍ଟାମି ଦେଖି ମାଆ ରାଗିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ବୁଝାଉଛନ୍ତି । ଖୁଆଦଣ୍ଡରୁ ହାତ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ସର ଖୁଆଇଦେବା, ଗୀତ ଗାଇ ପୁଣି ଶୁଆଇଦେବା ଏବଂ ସକାଳ ହେଲେ ଭାଇ ବଳରାମଙ୍କ ସହିତ ଖେଳିବାକୁ ପଠାଇବା କଥା କହି ମାଆ ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି । ନିଜ ଛାଇ ଦେଖିଲେ ଶରୀର ଦୁର୍ବଳ ବା ଶୁଖିଯିବ ବୋଲି ମାଆ ସ୍ନେହରେ ବାରଣ କରୁଛନ୍ତି ଏବଂ ଶେଷରେ ନିଜ ଲୁଗା କାନି ବା ପଣନ୍ତରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ମୁହଁ ପୋଛି ତାଙ୍କୁ ଚୁମ୍ବନ ଦେଉଛନ୍ତି ।
ଏହି କବିତାରେ ବ୍ୟବହୃତ ଭାଷା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସରଳ, ପ୍ରାଞ୍ଜଳ ଓ ସଙ୍ଗୀତମୟ ଅଟେ । କବିତାର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପଦ ଶେଷରେ ଥିବା ସମତାନ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ଏହାର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟକୁ ଦ୍ୱିଗୁଣିତ କରିଛି । ଏହା ସହିତ ଅଧ୍ୟାୟରେ ପାରମ୍ପରିକ ଘରୋଇ ଉପକରଣ ଯଥା ଶିକା ଓ ମାଠିଆର ବ୍ୟବହାର, କ୍ଷୀରରୁ ଦହି, ଲହୁଣୀ ଓ ଘିଅ ପ୍ରସ୍ତୁତିର ଧାରାବାହିକ କ୍ରମ, ସମୟର ପାରମ୍ପରିକ ମାପ ତଥା ସମାଜରେ ଭିନ୍ନ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଥିବା ସହପାଠୀଙ୍କୁ ସହାନୁଭୂତି ସହିତ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାର ମହାନ ନୈତିକ ଶିକ୍ଷା ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଛି ।