‘ବେମାର ବାହାନା’ ଗଳ୍ପଟି ବିଶିଷ୍ଟ ହିନ୍ଦୀ ସାହିତ୍ୟିକ ସ୍ୱୟଂପ୍ରକାଶଙ୍କ ଏକ ରୋଚକ ଶିଶୁ-ଉପଯୋଗୀ କାହାଣୀର ଓଡ଼ିଆ ଅନୁବାଦ ଅଟେ।
ପିଲାଟି ନିଜ ଆଈଙ୍କ ସହିତ ଅସୁସ୍ଥ ପଡ଼ୋଶୀ ସୁଧାକରକକାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ପ୍ରଥମ ଥର ଡାକ୍ତରଖାନାକୁ ଯାଇଥିଲା।
ଡାକ୍ତରଖାନାର ପରିଷ୍କାର ପରିବେଶ ଏବଂ କକାଙ୍କ ସାଗୁଦାନା ଖିରି ଖାଇବା ଦେଖି ରୋଗୀଙ୍କର ବହୁତ ମଜା ବୋଲି ପିଲାଟି ଭାବିଥିଲା।
ଶ୍ରେଣୀରେ ଗୃହକାର୍ଯ୍ୟ କରି ନ ଥିବାରୁ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ଦଣ୍ଡରୁ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ପିଲାଟି ସ୍କୁଲ ନ ଯାଇ ରୋଗର ବାହାନା କଲା।
ସ୍କୁଲ ନ ଯିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ପିଲାଟି ନିଜ ଆଈ ଆଗରେ ମୁଣ୍ଡବିନ୍ଧା, ପେଟକଟା ଏବଂ ଜ୍ୱର ହେବାର ମିଛ ବାହାନା ଦେଖାଇଲା।
ଘରର ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ କାମରେ ବାହାରକୁ ଚାଲିଯିବା ପରେ ପିଲାଟି ଘରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକୁଟିଆ ହୋଇ ରହିଗଲା।
ଅଜା ପରୀକ୍ଷା କରି ଜ୍ୱର ନ ଥିବା ଜାଣିବାରୁ ପିଲାଟି ନିଜକୁ ଅସୁସ୍ଥ ପ୍ରମାଣିବା ପାଇଁ ଥର୍ମୋମିଟର ଲଗାଇବାକୁ କହିଲା।
ଅଜା ତା’ର ରୋଗ ଭଲ କରିବା ପାଇଁ ତାକୁ ପିତା ଔଷଧ ପୁଡ଼ିଆ ଓ କାଢ଼ା ଚାହା ପିଇବାକୁ ଦେଲେ।
ରୋଗ ବେଳେ ଉପବାସ ରହିଲେ ବିକାର ଦୂର ହୁଏ ବୋଲି ଅଜା ପିଲାଟିକୁ କିଛି ଖାଇବାକୁ ନ ଦେବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ଦିନସାରା ବିଛଣାରେ ଏକୁଟିଆ ପଡ଼ି ରହିବାରୁ ପିଲାଟିର ପିଠି ବଥା ହେବା ସହ ମନ ବିରକ୍ତ ହୋଇଗଲା।
ପିଲାଟି ସାଗୁଦାନା ଖିରି ପାଇବା ଆଶା କରିଥିବା ବେଳେ ପ୍ରବଳ ଭୋକ ସତ୍ତ୍ୱେ ତାକୁ କିଛି ଖାଦ୍ୟ ମିଳିଲା ନାହିଁ।
ବିଦ୍ୟାଳୟର ଖେଳଛୁଟିରେ ଠେଲାଗାଡ଼ିରୁ ଲୁଣଲଙ୍କା ମିଶା ପିଜୁଳି ଖାଇବାର ଆନନ୍ଦ କଥା ମନେ ପକାଇ ପିଲାଟି ଦୁଃଖ କଲା।
ସ୍କୁଲରୁ ଫେରି ମୁନୁ ଆନନ୍ଦରେ ଡାଲିଭାତ ଏବଂ ଆମ୍ବ ଖାଉଥିବା ଦେଖି ପିଲାଟି ମନରେ ପ୍ରବଳ ଈର୍ଷା ଜାତ ହେଲା।
ମିଛ ବେମାରି ବାହାନା କରି ପିଲାଟିକୁ ଦିନସାରା ଭୋକିଲା ପେଟରେ ଏକୁଟିଆ ବନ୍ଦୀ ଭଳି କଷ୍ଟ ସହିବାକୁ ପଡ଼ିଲା।
ଏହି ତିକ୍ତ ଅଭିଜ୍ଞତାରୁ ଶିକ୍ଷା ପାଇ ପିଲାଟି ଭବିଷ୍ୟତରେ ଆଉ କେବେ ସ୍କୁଲ ଛୁଟି ପାଇଁ ବାହାନା ନ କରିବାକୁ ସ୍ଥିର କଲା।