ଏକ ଦେଶରେ ଗୋଟିଏ ଗରିବ ଚକୁଳିଆ ପଣ୍ଡା ତା’ ବୁଢ଼ୀ ମାଆ ସହିତ ରହୁଥିଲା। ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଭିକ୍ଷା ମାଗି ଯାହା ଆଣୁଥିଲା, ସେଥିରେ ମାଆପୁଅଙ୍କ ଚଳିବା କଷ୍ଟକର ହେଉଥିଲା। ଦିନେ କୌଣସି ଭିକ୍ଷା ନ ପାଇ ଏବଂ ଗାଁ ପିଲାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତଡ଼ା ଖାଇ ସେ ଦୁଃଖରେ ଘରକୁ ନ ଫେରି ଏକ ପଦ୍ମପୋଖରୀ କୂଳକୁ ଗଲା। ସେଠାରେ ଭୋକଶୋଷରେ ବ୍ୟାକୁଳ ହୋଇ ଚଳେ ଚଳେ ପାଣି ପିଇ ବିଭିନ୍ନ ସୁସ୍ୱାଦୁ ଖାଦ୍ୟର ନାମ ଧରି ମନକୁ ବୁଝାଉଥିଲା। ପୋଖରୀରେ ଥିବା ଗଙ୍ଗାମାତା ତା’ର ବିକଳ ଦେଖି ଦୟାପରବଶ ହେଲେ ଏବଂ ଗୋଟିଏ ହାଣ୍ଡିରେ ଉତ୍ତମ ଖାଦ୍ୟ ସଜାଡ଼ି ତା’ ପାଖକୁ ଭସାଇ ଦେଲେ। ଚକୁଳିଆ ପଣ୍ଡା ତୃପ୍ତିରେ ଖାଇ ବଳକା ଖାଦ୍ୟ ନିଜ ମାଆ ପାଇଁ ଘରକୁ ଆଣିଲା।
ଏହାପରେ ମାଆର ପରାମର୍ଶରେ ସେ ପ୍ରତିଦିନ ପୋଖରୀ କୂଳକୁ ଯାଇ ଖାଦ୍ୟହାଣ୍ଡି ଆଣିବାକୁ ଲାଗିଲା। ମାଗଣାରେ ସୁସ୍ୱାଦୁ ଖାଦ୍ୟ ମିଳିବାରୁ ମାଆପୁଅ କାମଧନ୍ଦା ଛାଡ଼ି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଳସୁଆ ହୋଇଗଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଏହି ନିଖଟୁ ସ୍ୱଭାବ ଦେଖି ଗଙ୍ଗାମାତା ଉଚିତ ଶିକ୍ଷା ଦେବାକୁ ବିଚାର କଲେ। ସେ ଖାଦ୍ୟ ବଦଳରେ ହାଣ୍ଡି ଭିତରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମାଡ଼ ଭରି ଭସାଇ ଦେଲେ। ପଣ୍ଡା ହାଣ୍ଡି ଖୋଲିବା ମାତ୍ରେ ପ୍ରବଳ ମାଡ଼ ଖାଇଲା ଏବଂ କୌଶଳରେ ଢାଙ୍କୁଣି ଘୋଡ଼ାଇ ତାହାକୁ ଘର ଶିକା ଉପରେ ରଖିଦେଲା। ପରେ ତା’ ମାଆ ହାଣ୍ଡି ଖୋଲି ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ମାଡ଼ ଖାଇଲା। ବୁଢ଼ୀ କୌଣସିମତେ ଢାଙ୍କୁଣି ଘୋଡ଼ାଇ ହାଣ୍ଡିଟିକୁ ବାଡ଼ିପଟ ଖତଗଦାରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲା।
ସେହି ରାତିରେ କିଛି ଚୋର ସେଠାକୁ ଆସି ଚୋରି କରିଥିବା ଧନ ବାଣ୍ଟୁଥିବା ବେଳେ ହାଣ୍ଡିଟିକୁ ଦେଖି ତା’ର ଢାଙ୍କୁଣି ଖୋଲିଦେଲେ। ଫଳରେ ହାଣ୍ଡିରୁ ବାହାରିଥିବା ଅଦୃଶ୍ୟ ମାଡ଼ରେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ସେମାନେ ଧନଭର୍ତ୍ତି ସିନ୍ଦୁକ ଛାଡ଼ି ପଳାଇଲେ। ପରଦିନ ସକାଳେ ବୁଢ଼ୀକୁ ସେହି ସିନ୍ଦୁକ ମିଳିଲା ଏବଂ ମାଆପୁଅ ନିଜ ଭୁଲ ବୁଝିପାରି ପୁନର୍ବାର ପରିଶ୍ରମ କରି ଜୀବିକା ନିର୍ବାହ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ପରିଶ୍ରମ ନ କରି ବସି ଖାଇଲେ କିପରି ଦୁଃଖ ଭୋଗିବାକୁ ହୁଏ, ତାହା ଏହି ଗଳ୍ପର ମୁଖ୍ୟ ଶିକ୍ଷା।