ଜାତୀୟପକ୍ଷୀ — True / False Practice
କବିତାରେ ମୟୂରର ବେକ ସୁନୀଳ ଏବଂ ତା’ର ଶିରରେ ସୁନ୍ଦର ଚୂଳ ଶୋଭାପାଉଥିବା କଥା ବର୍ଣ୍ଣିତ ଅଛି ।
‘ଜଳଦ’ ଓ ‘ଜୀମୂତ’ ଶବ୍ଦ ଦୁଇଟି କବିତାରେ ପବନକୁ ବୁଝାଇବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ହୋଇଛି ।
ଭାରତର ସମସ୍ତ ମହାନ ଗୁଣ, ଗୌରବ, ସାହସ, ଶକ୍ତି ଓ ମୈତ୍ରୀଭାବ ମୟୂରଠାରେ ଠୁଳ ହୋଇଛି ।
କବି ଅନନ୍ତ ପଟ୍ଟନାୟକ ଋଷ୍ ଲେଖକ ଲିଓ ଟଲଷ୍ଟୟଙ୍କ ଉପନ୍ୟାସକୁ ଓଡ଼ିଆରେ ଅନୁବାଦ କରିଥିଲେ ।
ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୟୂରର ଚାଲିଚଳନ ଓ ଭଙ୍ଗିମା ରାଜକୀୟ ଅଟେ ।
ମୟୂରର ସୁକୁମାର ରୂପ ସାଧୁଜନଙ୍କ ମନରେ ଭୟ ଏବଂ ଖଳଜୀବଙ୍କ ମନରେ ଆନନ୍ଦ ସୃଷ୍ଟି କରେ ।
ମୟୂର ନୃତ୍ୟ କରିବା ଛଳରେ ଚତୁରତାର ସହିତ ଶତ୍ରୁକୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ ଖୋଜିଥାଏ ।
ମୟୂରର ଛାଇ ଦେଖି ସମସ୍ତ ପକ୍ଷୀ ଭୟରେ ଜଙ୍ଗଲରୁ ପଳାଇଲେ ।
ମୟୂର ମେଘ ନିକଟରେ କୃପଣ ନ ହୋଇ ସମସ୍ତଙ୍କ ତୃଷା ମେଣ୍ଟାଇବାକୁ ଜଳ ଦେବା ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଥିଲା ।
ମୟୂରର ପୁଚ୍ଛଟି କେବଳ ଧଳା ଓ କଳା ରଙ୍ଗରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ ହୋଇ ରହିଥାଏ ।
ମୟୂର ଷଡ଼ଜ ସ୍ୱରରେ ଗୀତି ରଚନା କରି ମେଘକୁ ‘ସ୍ୱାଗତ ହେ ଘନ !’ ବୋଲି ଡାକିଥିଲା ।
ଘଡ଼ଘଡ଼ିର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ମୟୂର ଭୟରେ ନୀରବ ହୋଇ ଲୁଚି ରହିଲା ।
ବର୍ଷାଋତୁର ଆଗମନରେ କଦମ୍ବ ଫୁଲ ଫୁଟି ବନଭୂମିକୁ ସୁଶୋଭିତ କରିଥାଏ ।
କବି ଅନନ୍ତ ପଟ୍ଟନାୟକ ‘ରକ୍ତଶିଖା’ ପୁସ୍ତକ ପାଇଁ କେନ୍ଦ୍ର ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡ଼େମୀ ପୁରସ୍କାର ପାଇଥିଲେ ।
‘ଜାତୀୟପକ୍ଷୀ’ କବିତାଟି କବି ଅନନ୍ତ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ‘ସୂତ୍ରଟିଏ ସୁକୃତିର’ ଶିଶୁକବିତା ସଂକଳନରୁ ଗୃହୀତ ।