ପାଣିରେ ପାଣି — True / False Practice
କୌଣସି ଶବ୍ଦ ବା ଧାତୁର ପୂର୍ବରେ ବ୍ୟବହୃତ ହେଉଥିବା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଶବ୍ଦାଂଶକୁ ଉପସର୍ଗ କୁହାଯାଏ ।
ପୂର୍ବକାଳରେ ପୋଖରୀ ତିଆରି କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସମାଜ ନିନ୍ଦା କରୁଥିଲା ।
ପାଟନ ସ୍ଥାନରେ ଚାରିଭାଇଙ୍କ ନାମରେ ଚାରିଗୋଟି ବିଶାଳ ପୋଖରୀ ନିର୍ମିତ ହୋଇଥିଲା ।
ପରଶମଣି ପାଇବା ପରେ ରାଜା ସେହି ସୁନା ଓ ପଥରକୁ ନିଜ ରାଜଭଣ୍ଡାରରେ ରଖିଦେଲେ ।
ଅନୁପମ ମିଶ୍ର ‘ଗାନ୍ଧୀମାର୍ଗ’ ପତ୍ରିକାର ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା ଓ ସମ୍ପାଦକ ଥିଲେ ।
ଛାତ ଉପରୁ ସଂଗ୍ରହ କରାଯାଉଥିବା ବର୍ଷାଜଳ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶୁଦ୍ଧ ଥିବାରୁ ଏହାକୁ ସଫା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ହୁଏ ନାହିଁ ।
ବର୍ଷା ଜଳ ସଂଗ୍ରହର ମୂଳ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଲା— “ଜଳ ଯେଉଁଠି ପଡ଼ୁଛି ସେଠାରେ ଏକାଠି କର” ।
ପୋଖରୀଗୁଡ଼ିକୁ ଅଳିଆରେ ପୋତି ଘର ତିଆରି କରିବା ଦ୍ୱାରା ଭୂତଳ ଜଳସ୍ତର ବୃଦ୍ଧି ପାଏ ।
ପୋଖରୀ ଓ ହ୍ରଦରେ ଜମା ହୋଇଥିବା ପାଣି ମାଟି ତଳକୁ ଝରି ଭୂଜଳଭଣ୍ଡାରକୁ ସମୃଦ୍ଧ କରେ ।
ପୃଥିବୀରେ ବର୍ଷାଜଳ ସଞ୍ଚୟକୁ ଟଙ୍କାପଇସା ସଞ୍ଚୟଠାରୁ କମ୍ ମୂଲ୍ୟବାନ୍ ବୋଲି ବିବେଚନା କରାଯାଇଛି ।
ପାଠରେ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଓ ବନ୍ୟାକୁ ଗୋଟିଏ ମୁଦ୍ରାର ଦୁଇଟି ପାର୍ଶ୍ୱ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି ।
ପାଠ ଅନୁଯାୟୀ କେବଳ ଛୋଟ ଛୋଟ ଗାଁଗୁଡ଼ିକରେ ହିଁ ପାଣିର ଅଭାବ ଦେଖାଯାଏ, ବଡ଼ ସହରରେ ନୁହେଁ ।
ପାଣିପାଇପ୍ରେ ମୋଟର ଲଗାଇ ପାଣି ଟାଣିବା ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟର ଅଧିକାର ଛଡ଼ାଇ ନେଲାପରି ବୋଧହୁଏ ।
‘ପାଣିରେ ପାଣି’ ପ୍ରବନ୍ଧଟି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଔପନ୍ୟାସିକ ମନୋଜ ଦାସଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ହୋଇଛି ।
ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଠୁଥିବା ବାଷ୍ପ ବାଦଲ ହୋଇ ପାଣି ରୂପରେ ଭୂପୃଷ୍ଠରେ ବରଷିବା ଏବଂ ପୁନର୍ବାର ସମୁଦ୍ରରେ ମିଶିବା ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ଜଳଚକ୍ର କୁହାଯାଏ ।