‘ଶପଥ’ କବିତାରେ କବି ଅନନ୍ତ ପଟ୍ଟନାୟକ ଏକ ନ୍ୟାୟପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶାନ୍ତିମୟ ଓ ସମତାଭିତ୍ତିକ ସମାଜ ଗଢ଼ିବାର ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି। ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ପବନ ପରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଛୁଇଁ ଏବଂ ଝରଣା ପରି ହସିହସି ଜୀବନ ବିତାଇବାକୁ ଚାହାନ୍ତି। କାହାରି ମନରେ ତୃଷ୍ଣା ରହିବ ନାହିଁ ଏବଂ ଶସ୍ୟ ଉତ୍ପାଦନ ମାଧ୍ୟମରେ ଭୋକା ଲୋକଙ୍କର ଭୋକ ଦୂର ହେବ—ଏହା ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା।
କବି ଅଗ୍ନି ପରି ଜଳି ସ୍ୱାର୍ଥୀ ଲୋକଙ୍କର ମିଥ୍ୟା କଥାକୁ ଦୂର କରିବେ। ତାଙ୍କ ମନରେ ହିଂସା ଓ ବ୍ୟଥା ରହିବ ନାହିଁ। ପକ୍ଷୀ ପରି ଗୀତ ଗାଇ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଭଲପାଇବା ଜଗାଇବାକୁ ଚାହାନ୍ତି। ପର୍ବତ ପରି ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରି ସେ ବିପଦ ଓ ବାଧାକୁ ସାହସରେ ସହିବେ। ନିଜ କର୍ମ ପ୍ରତି ଗର୍ବ ରଖି ଧର୍ମପଥରେ ମୁଣ୍ଡ ଉଚ୍ଚ କରି ଚାଲିବେ।
ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ସରଳ ହସ ଦେବ, ସେ ତାହାକୁ ସମୁଦ୍ର ପରି ଅଧିକ କରି ଫେରାଇଦେବେ। ପୃଥିବୀ ପରି ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ଓ ଭୟକୁ ନିଜ ହୃଦୟରେ ଧାରଣ କରିବେ। ରୋଗୀ ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ ରହି ସେବା କରିବେ ଏବଂ ଯେଉଁଠାରେ ମୃତ୍ୟୁର ଛାୟା ରହିଛି, ସେଠାରେ ଆଶା ଓ ସୁଖ ଆଣିବେ।
କବି ନିଜ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି। ସମତାର ପତାକା ଧରି ସେ ଶାନ୍ତିର ଗୀତ ରଚିବାର ଶପଥ ନେଇଛନ୍ତି। କବିଙ୍କ ସମାଜସଚେତନ ଚିନ୍ତାଧାରାରେ ଅଶିକ୍ଷା, ଧର୍ମାନ୍ଧତା, ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ, ଅତ୍ୟାଚାର ଓ ଅସମତାର ବିରୋଧ ଦେଖାଯାଏ।