ଡମକଚ୍ — Key Points
ଡମକଚ୍ ଶାନ୍ତନୁ କୁମାର ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରଚିତ ଏକ ଭ୍ରମଣକାହାଣୀ ଅଟେ।
ପାଠରେ ରାଞ୍ଚି ଅଞ୍ଚଳର ଲୋକସଂସ୍କୃତି, ନୃତ୍ୟ, ଗୀତ ଓ ପର୍ବପର୍ବାଣିର ବର୍ଣ୍ଣନା ରହିଛି।
ସାଦ୍ରି ଭାଷା ଓଡ଼ିଆ ଓ ହିନ୍ଦୀ ଭାଷାର ମିଶ୍ରଣରେ ଗଠିତ ହୋଇଛି।
ଡମକଚ୍ ନୃତ୍ୟ କାର୍ତ୍ତିକ ପୂର୍ଣ୍ଣମାଠାରୁ ବାହୁଡ଼ା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲେ।
କାର୍ତ୍ତିକ ପୂର୍ଣ୍ଣମା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଙ୍ଗନାଇ ଓ ଝୁମର ନୃତ୍ୟ ଚାଲିଥାଏ।
ଭାଦ୍ରବ ଶୁକ୍ଳ ଏକାଦଶୀ ଦିନଠାରୁ କରମା ପର୍ବର ଉତ୍ସବମୟ ପରିବେଶ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।
କରମା ପର୍ବ ଭଉଣୀମାନେ ଭାଇଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ପାଳନ କରନ୍ତି।
ନିଃସନ୍ତାନ ନାରୀମାନେ ପୁତ୍ରକାମନା ପାଇଁ କରମା ପର୍ବ ପାଳନ କରନ୍ତି।
କୁମାରୀମାନେ ନିଜର ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ କରମା ପର୍ବରେ ମନାସନ୍ତି।
କରମା ପର୍ବରେ ବଣରୁ କରମା ଗଛର ଡାଳ ଆଣି ପୋତାଯାଏ।
କରମା ପର୍ବରେ ଜାୱା ଭାବେ ଯଅ, ଧାନ, ଗହମ ଓ ହରଡ଼ ଆଦି ବିହନ ଗଜାଇ ସଜାଯାଏ।
ଜାୱାକୁ ଚାଙ୍ଗୁଡ଼ିରେ ରଖି ବଣଫୁଲ, କାକୁଡ଼ି ଓ ଜହ୍ନିଫୁଲରେ ସୁନ୍ଦରଭାବେ ସଜାଯାଏ।
କରମା ପୂଜାରେ ପୂଜାସ୍ଥଳୀକୁ ସାତଥର ପରିକ୍ରମା କରାଯାଏ।
କରମା ପୂଜା ପରେ ଝିଅ ଓ ପୁଅମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି।
ମାଦଲ କରମା ପର୍ବର ନୃତ୍ୟଗୀତର ଏକ ପ୍ରମୁଖ ବାଦ୍ୟ ଅଟେ।
ଆଶ୍ୱିନ ମାସରେ ଜିତିଆ ପର୍ବ ପଡ଼େ ଏବଂ ଏହା ମା’ମାନେ ପୁଅଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ପାଳନ କରନ୍ତି।
ଜିତିଆ ପର୍ବରେ କରମା ଗଛର ଡାଳ ବଦଳରେ ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଗଛର ଡାଳ ପୂଜା କରାଯାଏ।
ଅଙ୍ଗନାଇ ଗୀତରେ ଯଦୁପତି ନଟବର କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଲୀଳାର ଚିତ୍ରଣ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ।
ଲେଖକଙ୍କ ମତରେ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନାମ ଭାରତୀୟ ସଂସ୍କୃତିର ଗଭୀର ଆଧାର ଅଟେ।
‘ଡମକଚ୍’ ପ୍ରସଙ୍ଗଟି ‘କରଞ୍ଜିଆ ଡାଏରି’ ଭ୍ରମଣକାହାଣୀରୁ ଆନୀତ ହୋଇଛି।