ଆମ ସୌରଜଗତରେ ପୃଥିବୀ ଏକ ଅନନ୍ୟ ଗ୍ରହ, କାରଣ କୋଟି କୋଟି ଗ୍ରହ ମଧ୍ୟରେ କେବଳ ଏହିଠାରେ ହିଁ ଜୀବନର ସ୍ଥିତି ଓ ବିକାଶ ସମ୍ଭବ ହୋଇଛି। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କଠାରୁ ସଠିକ୍ ଦୂରତାରେ ରହିଥିବାରୁ ପୃଥିବୀ ଏକ ବାସଯୋଗ୍ୟ ବା ‘ଗୋଲ୍ଡିଲକ୍ସ ଅଞ୍ଚଳ’ରେ ଅବସ୍ଥିତ। ଏହି ଅନୁକୂଳ ଅବସ୍ଥିତି ଯୋଗୁଁ ଏଠାରେ ତାପମାତ୍ରା ଅତ୍ୟଧିକ ଗରମ କିମ୍ବା ଥଣ୍ଡା ନ ହୋଇ ସନ୍ତୁଳିତ ରହେ ଏବଂ ଜଳ ତରଳ ରୂପରେ ଉପଲବ୍ଧ ହୁଏ। ପୃଥିବୀର ଉପଯୁକ୍ତ ଆକାର ଓ ମାଧ୍ୟାକର୍ଷଣ ବଳ ବାୟୁମଣ୍ଡଳକୁ ମହାକାଶକୁ ଉଡ଼ିଯିବାକୁ ନ ଦେଇ ଧରି ରଖିଥାଏ। ବାୟୁମଣ୍ଡଳରେ ଥିବା ଅମ୍ଳଜାନ ଜୀବର ଶ୍ୱାସକ୍ରିୟାରେ ଏବଂ ଓଜୋନ ସ୍ତର ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ କ୍ଷତିକାରକ ଅତିବାଇଗଣୀ ରଶ୍ମିରୁ ରକ୍ଷା କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ। ଏହା ସହିତ ପୃଥିବୀର ଚୁମ୍ବକୀୟ କ୍ଷେତ୍ର ମହାକାଶରୁ ଆସୁଥିବା ସୌର ପବନ ଓ ମହାଜାଗତିକ ରଶ୍ମିରୁ ଜୀବଜଗତକୁ ଏକ ସୁରକ୍ଷା ଢାଲ ପରି ଆବୋରି ରଖେ।
ପୃଥିବୀର ବାୟୁମଣ୍ଡଳ, ଜଳମଣ୍ଡଳ, ଭୂମଣ୍ଡଳ ଏବଂ ଜୈବମଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିଥିବା ନିରନ୍ତର ପାରସ୍ପରିକ କ୍ରିୟା ଜୀବନକୁ ଧାରଣ କରିବାରେ ସହାୟକ ହୁଏ। ମାଟି, ପଥର ଓ ବିଭିନ୍ନ ଭୂମିରୂପର ଭୂବିବିଧତା ବିଭିନ୍ନ ଜୀବଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ଆବାସସ୍ଥଳୀ ସୃଷ୍ଟି କରେ। ପୃଥିବୀରେ ଜୀବନର ଧାରାକୁ ବଜାୟ ରଖିବା ପାଇଁ ପ୍ରଜନନ ଏକ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରକ୍ରିୟା। ଅଲିଙ୍ଗୀ ଜନନ ମାଧ୍ୟମରେ ଜୀବ ନିଜ ପରି ଅବିକଳ ସନ୍ତାନ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିବା ବେଳେ ଲିଙ୍ଗୀୟ ଜନନରେ ପିତାମାତାଙ୍କ ଜିନୀୟ ପଦାର୍ଥର ମିଶ୍ରଣ ଘଟି ନୂତନ ଗୁଣ ବା ବିଭିନ୍ନତା ପ୍ରକାଶ ପାଏ। ଏହି ବିଭିନ୍ନତା ଜୀବମାନଙ୍କୁ ବଦଳୁଥିବା ପରିବେଶ ସହିତ ଖାପଖୁଆଇ ବଞ୍ଚିବା ଏବଂ ବିବର୍ତ୍ତିତ ହେବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ।
ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟରେ ମାନବକୃତ ଅବିବେକୀ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ଯୋଗୁଁ ପ୍ରକୃତିର ସୂକ୍ଷ୍ମ ସନ୍ତୁଳନ ବିପନ୍ନ ହେବାରେ ଲାଗିଛି। ଜଳବାୟୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ, ଜୈବ ବିବିଧତା ହ୍ରାସ ଏବଂ ବାୟୁ, ଜଳ ଓ ମୃତ୍ତିକା ପ୍ରଦୂଷଣ ଭଳି ‘ତ୍ରୈକଗ୍ରହୀୟ ସଙ୍କଟ’ ଆମ ଗ୍ରହ ପାଇଁ ମୁଖ୍ୟ ଆହ୍ୱାନ ଭାବେ ଉଭା ହୋଇଛି। ଜୀବାଶ୍ମ ଇନ୍ଧନର ଅତ୍ୟଧିକ ବ୍ୟବହାର ଯୋଗୁଁ ବାୟୁମଣ୍ଡଳରେ ଅଙ୍ଗାରକାମ୍ଳ ବୃଦ୍ଧି ପାଇ ବିଶ୍ୱ ଉଷ୍ମାୟନ ଘଟୁଛି। ତେଣୁ ପୃଥିବୀର ପରିବେଶକୁ ସୁସ୍ଥ ରଖିବା ପାଇଁ ନବୀକରଣଯୋଗ୍ୟ ଶକ୍ତିର ବ୍ୟବହାର, ପ୍ରଦୂଷଣ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ, ବର୍ଜ୍ୟବସ୍ତୁର ପୁନଃଚକ୍ରଣ ଏବଂ ପ୍ରାକୃତିକ ସମ୍ପଦର ସୁରକ୍ଷା କରିବା ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କର ମିଳିତ ଦାୟିତ୍ୱ ଅଟେ।