ଦୁଇ ବା ତତୋଧିକ ପଦାର୍ଥ ପରସ୍ପର ସହିତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମିଶି ଏକ ସମତୁଲ ମିଶ୍ରଣ ସୃଷ୍ଟି କଲେ ତାହାକୁ ଦ୍ରବଣ କୁହାଯାଏ । ଲୁଣ କିମ୍ବା ଚିନି ଜଳରେ ସମାନ ଭାବରେ ମିଶି ଦ୍ରବଣ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତି । ମାତ୍ର ବାଲି, ଚକ୍ଗୁଣ୍ଡ କିମ୍ବା କରତଗୁଣ୍ଡ ଜଳରେ ସମାନ ଭାବରେ ନ ମିଶିବାରୁ ଏଗୁଡ଼ିକୁ ଅସମତୁଲ ମିଶ୍ରଣ କୁହାଯାଏ । ଦ୍ରବଣରେ ସାଧାରଣତଃ କମ୍ ପରିମାଣରେ ଥିବା ଉପାଦାନକୁ 'ଦ୍ରବ' ଏବଂ ଅଧିକ ପରିମାଣରେ ଥିବା ଉପାଦାନକୁ 'ଦ୍ରାବକ' କୁହାଯାଏ । ଦ୍ରାବକରେ ଦ୍ରବ ଦ୍ରବୀଭୂତ ହୋଇ ଦ୍ରବଣ ଗଠନ କରେ । ତରଳ ପଦାର୍ଥ ପରି ବାୟୁ ମଧ୍ୟ ଏକ ଗ୍ୟାସୀୟ ଦ୍ରବଣ, ଯେଉଁଥିରେ ସର୍ବାଧିକ ପରିମାଣରେ ଥିବା ଯବକ୍ଷାରଜାନ ହେଉଛି ଦ୍ରାବକ ଏବଂ ଅମ୍ଳଜାନ, ଅଙ୍ଗାରକାମ୍ଳ ପରି ଅନ୍ୟ ଗ୍ୟାସଗୁଡ଼ିକ ହେଉଛି ଦ୍ରବ ।
କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ତାପମାତ୍ରାରେ ଯେତେବେଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦ୍ରାବକରେ ଅଧିକ ଦ୍ରବ ଦ୍ରବୀଭୂତ ହୋଇପାରୁଥାଏ, ତାହାକୁ ଅସଂତୃପ୍ତ ଦ୍ରବଣ କୁହାଯାଏ । କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ସେହି ତାପମାତ୍ରାରେ ଆଉ ଅଧିକ ଦ୍ରବ ଦ୍ରବୀଭୂତ ନ ହୋଇ ତଳେ ବସିଯାଏ, ସେତେବେଳେ ତାହାକୁ ସଂତୃପ୍ତ ଦ୍ରବଣ କୁହାଯାଏ । ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ତାପମାତ୍ରାରେ କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପରିମାଣର ଦ୍ରାବକରେ ଦ୍ରବୀଭୂତ ହୋଇପାରୁଥିବା ଦ୍ରବର ସର୍ବାଧିକ ପରିମାଣକୁ ତାହାର ଦ୍ରବଣୀୟତା କୁହାଯାଏ । ସାଧାରଣତଃ ତାପମାତ୍ରା ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲେ କଠିନ ପଦାର୍ଥର ଦ୍ରବଣୀୟତା ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, ମାତ୍ର ଜଳରେ ଗ୍ୟାସଗୁଡ଼ିକର ଦ୍ରବଣୀୟତା ହ୍ରାସ ପାଇଥାଏ ।
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ବସ୍ତୁତ୍ୱ, ଆୟତନ ଓ ସାନ୍ଦ୍ରତା ସମ୍ପର୍କରେ ମଧ୍ୟ ଆଲୋଚନା କରାଯାଇଛି । କୌଣସି ପଦାର୍ଥରେ ଥିବା ପଦାର୍ଥର ପରିମାଣକୁ ବସ୍ତୁତ୍ୱ କୁହାଯାଏ, ଯାହାକୁ ନିକିତି ସାହାଯ୍ୟରେ ମପାଯାଏ । ବସ୍ତୁ ଯେତିକି ସ୍ଥାନ ଅଧିକାର କରେ ତାହାକୁ ତାର ଆୟତନ କୁହାଯାଏ ଏବଂ ତରଳର ଆୟତନ ମାପିବା ପାଇଁ ମାପକ ସିଲିଣ୍ଡର ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ । ବସ୍ତୁର ପ୍ରତି ଏକକ ଆୟତନରେ ଥିବା ବସ୍ତୁତ୍ୱକୁ ସାନ୍ଦ୍ରତା କୁହାଯାଏ (ସାନ୍ଦ୍ରତା = ବସ୍ତୁତ୍ୱ / ଆୟତନ) । ଯେଉଁ ବସ୍ତୁର ସାନ୍ଦ୍ରତା ଜଳଠାରୁ କମ୍ ଥାଏ ତାହା ଜଳରେ ଭାସେ ଏବଂ ଯାହାର ସାନ୍ଦ୍ରତା ଅଧିକ ଥାଏ ତାହା ବୁଡ଼ିଯାଏ । ଉତ୍ତାପ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲେ ବସ୍ତୁର ଆୟତନ ବଢ଼ିଥାଏ, ତେଣୁ ସାଧାରଣତଃ ତାହାର ସାନ୍ଦ୍ରତା ହ୍ରାସ ପାଏ ।